Een crash course Cage

John Cage Weekend, Muziekgebouw aan 't IJ, 9-10 juni
Met tekeningen bij Europera 3&4, 10 Juni

John Cage is een van de weinige heiligen van de hedendaagse muziek. De andere zijn Claude Vivier, die op 35-jarige leeftijd vermoord werd; Anton Webern, die zijn leven lang alleen een klein aantal heel korte, heel preciese stukken schreef; Harry Partch, die zijn eigen instrumentarium bouwde voor zijn muziektheater in afwijkende toonsoorten; en Yannis Xenakis, de architect die componist werd en daarin onverbiddelijk geometrische principes toepaste. Wat hen die “heiligheid” verleent is hun compromisloosheid – het consequent doorvoeren van een muzikale visie, desnoods tegen de realiteit in. Cage is van dit stel waarschijnlijk de bekendste en invloedrijkste. Vivier, Webern, Partch en Xenakis zijn muziek voor kenners gebleven, maar Cage is gemeengoed geworden: weinig mensen kennen meer stukken dan 4’33” (ook wel bekend als: Stilte), maar als de twintigste-eeuwse avantgarde ergens de manier heeft veranderd waarop we naar muziek luisteren, dan komt dat allereerst door Cage.

10 Observaties over John Cage

Alarm Will Sound: Song Books
Muziekgebouw aan 't IJ, 9 juni

De citaten komen uit de partituur van Song Books, tenzij anders aangegeven. De tekeningen zijn een mild vervormde weergave van wat er op het toneel plaatsvond.

We combine SATIE and THOREAU. 
Het muziektheaterstuk Song Books kun je zien als de uiting en samenvatting van de muzikale opvattingen van John Cage. En daarin staan twee figuren centraal: de anarchist Henry David Thoreau, die het idee van burgerlijke ongehoorzaamheid formuleerde, zich terugtrok in de bossen en daarover schreef in Walden, or life in the woods; en de gekke componist Erik Satie, die als eerste een ironische houding ten aanzien van de muziek innam, en de verhouding van de muziek met de luisteraar op de hak nam in stukken als "musique d'ameublement" (meubel-muziek) en "vexations".

Negen tekeningen over Popcorn

Zwerm & Mr. Probe, Popcorn, Holland Festival 2012
Bimhuis, 8 Juni

Ik had gedacht dat ik tekeningen zou maken bij zes songs van Popcorn. Toen bleken het twaalf nummers te zijn. En ik kon niet bij elk stuk iets bedenken. Dus werden het er negen.

 

Gregory Frateur, de zanger van Popcorn, kan ontzagwekkend hoog. Je zou haast denken dat er electronische vervorming bij komt kijken, of dat ze Anthony Hegarty hebben gekruist met Jeff Buckley. Hier zie je hem in actie bij een cover van Björk.

Het logo van Popcorn is een knalgele maiskolf, in de stijl van Andy Warhol's iconische banaan op de hoes van The Velvet Underground & Nico. Deze maiskolf is de hele avond in beeld. En violiste Marieke Berendsen draagt een al even knalgele jurk. De link is snel gelegd. Ik had alleen geen geel.