Het trieste einde van Antoine Court de Gébelin

Vandaag op Shells&Pebbles

Antoine Court de Gébelin, koninklijk censor en geleerde sensatie van het late Ancien Régime, stierf in verdachte omstandigheden in Parijs op 12 mei 1784. In zijn laatste jaar had hij zich laten behandelen door de Weense wonderdokter Mesmer, en was uiteindelijk zelfs bij hem ingetrokken. Een mesmeristische behandeling houdt in dat het ‘dierlijk magnetisme’ van de patiënt gestimuleerd wordt met magneten en statische elektriciteit, soms in groepsséances rond een ‘mesmeristisch bad’. Op het moment van Gébelins dood stond het mesmerisme al ter discussie. In de voorafgaande maanden had Louis XVI twee commissies van de Académie des Sciences en de medische faculteit aangesteld om het dierlijk magnetisme te onderzoeken: op zichzelf een markant moment in de medische geschiedenis. De dood van zijn belangrijkste pleitbezorger kwam Mesmer dus erg slecht uit. Wat er gebeurd is, blijft onduidelijk.


Martelaar van Mesmer

Een mesmeristisch bad is een afgesloten vat met ‘gemagnetiseerd’ water waar metalen handvatten uit steken. Ook in 1784 deed de combinatie ‘bad’, ‘elektriciteit’ en ‘plotselinge dood’ al wenkbrauwen fronsen; er verschenen dan ook spotliedjes over Gébelin als ‘martelaar van het magnetisme’. Op de Engelse wikipedia-pagina staat zelfs dat Gébelin dood in bad lag, ‘apparently of an electrically induced heart attack’. Toen eerst het rapport van de Académie des Sciences (waar o.a. Lavoisier, Benjamin Franklin en dokter Guillotin aan meewerkten) en daarna dat van de medische faculteit concludeerden dat het ‘dierlijk magnetisme’ puur op suggestie berustte,[1] werd Mesmer de grond te heet onder zijn voeten. In 1785 verliet hij Parijs en verdween in de obscuriteit.

Conceptual Change in the History of the Humanities (des weiteren)

Published today in Studium Tijdschrift voor Wetenschaps- en Universiteitsgeschiedenis 7:4 (2014)

'Conceptual Change in the History of the Humanities' is an article with a history. I started it in early 2011 in the hope of getting a PhD position if I could get something published. Abandoned it because of more pressing demands. Got a PhD position in late 2011 anyway. Finished the article as an essay for a graduate seminar in 2012. Submitted it with an A-journal later that year. Received a rejection after six months. Put the draft online. Finally reworked it and submitted it with Studium. The published version is approx. version 10. It feels like a former self talking. But it still makes sense.

Abstract

Was there ever a ‘scientific revolution’ in the Humanities, and to what extent is that notion applicable to the Humanities at all? In this article, I formulate various ways in which to answer that question. These options emerge from a discussion of what I identify as the ‘Standard Account’ of developments in the Humanities around 1800, the essentials of which are in the work of Michel Foucault, Hans-Georg Gadamer, and Isaiah Berlin. Without calling it as such, the Standard Account amounts to a description of a scientific revolution. However, this Account works as a model and a set of tacit assumptions rather than as an explicit article of faith, and all of its tenets have been criticized. Making its assumptions and shortcomings explicit leaves one with four alternatives: 1. in spite of all shortcomings and criticism, the Standard Account is largely correct; 2. there was a revolution, but it was different; 3. there were various breakthroughs and more or less revolutionary events rather than one revolution; or 4. there was no revolution in the Humanities at all. Evaluating these alternatives also throws a new light on the dynamics of conceptual change – how the humanities bring forth new ideas.

Full version here (open access)

Blackwell's rag-bag, or the (in)fertility of hybrid texts

Intertextual patterns and methodological shifts in an 1847 re-re-re-re-edition of the Prose Edda

Today in Shells & Pebbles

Historians of scholarship should love hybrid works. By ‘hybrid works’ I mean works that don’t fit neatly into a specific genre or format, but that combine the characteristics of different genres and information from disparate kinds of source material, often even texts from different authors. Historians should love such hybrid works for three reasons. First, each hybrid work is hybrid in its own way. Whereas the great bulk of scholarly production from the past is highly repetitious in treating similar topics in a similar format, hybrid works have a tendency to pop up around anomalies and ruptures. Second, by virtue of integrating different approaches (and text from different authors), they are particularly good indicators of shifts in scholarly method, combining the old and the new and often commenting on the respective virtues and shortcomings of these different approaches. And third, they present lovely intertextual puzzles. This is not just brain candy for the lovers of deconstructed authorship, it also provides further insight into information management and the circulation of knowledge – more so, generally, than the great bulk of works that fall under ‘normal science’.

Mallet’s Northern Antiquities is such a hybrid work. It is, in fact, the greatest intertextual puzzle I have encountered in three years of PhD research. The basis of the text is (1) Snorri Sturluson’s 13^th century Prose Edda, a story that integrates sagas from the earlier Poetic Edda. That text was (2) translated into French (from a 17^th century Latin edition) by Paul Henri Mallet for an introduction to a history of Denmark in 1755, then (3) translated into English by Bishop Percy (of Reliques of Ancient Poetry) in 1770, and (4) substantially corrected by one I.A. Blackwell for an 1847 re-edition, which was repeatedly reprinted until WW I. At each stage, new comments and comments upon comments agglutinated, and parts deemed outdated were left out. The actual text of the Prose Edda (which is itself a rehash of the earlier Poetic Edda) fills only 65 out of 575 pages in the 1847 edition. The rest is, in sequence: Bishop Percy’s preface, Blackwell’s comments on Percy’s preface, Mallet’s introduction, Blackwell’s additions to Mallet’s introduction, comments on Norse mythology by Blackwell, notes by Mallet and Percy, a postscript with newly discovered Eddic texts in translation by Walter Scott, and a glossary and index by Blackwell.

La grande bouche ouverte

As a historical-calligraphic experiment, I tried to put the phonetic alphabet of Charles de Brosses (Traité de la Formation Méchanique des Langues (1765), Tom.I p. 181) into practice. My conclusion is that it is indeed impractical.

Much ado about Ablaut and Umlaut

Previously in Shells and Pebbles

In the Summer of 1829, Franz Bopp and August Wilhelm von Schlegel quarreled about Sanskrit sound shifts. They quarreled so badly it ended their correspondence, and they never met again.

They were, at that point, the first two professors of Sanskrit, in Germany and elsewhere. Their friendship dated back from 1814, when Bopp, though twenty years younger, had helped Schlegel with his Sanskrit studies. Bopp had gone to Paris in his early twenties to learn the language, just like August Wilhelm’s younger (and wilder) brother Friedrich had done before. August, at that point already a literary figure of renown and the consort of Madame de Staël, had followed after Napoleon’s exile, and rushed off again when Napoleon returned. Now that both had landed a professorship, the break was probably inexorable: Schlegel was older and famous, but Bopp was evidently the better linguist. Schlegel was no longer in a position to be condescendingly nice and benign.

In his final letter to Bopp, Schlegel writes:

Was Übrigens den Inhalt Ihres Schreibens betrifft, so werden Sie mir verzeihen, wenn ich künftig briefliche Erörterungen über diese Gegenstände vermeide; weil, wie ich sehe, vertrauliche Mittheilungen Ihnen unwillkommen sind, sobald eine Divergenz der Meynungen hervortritt. Was man durch den Druck dem Publikum übergeben hat, fällt ohnehin mit unsrer eignen Zustimmung der öffentlichen wissenschaftlichen Prüfung anheim.[1]

In the same letter, the appellation shifts from “Hochgeehrter Herr und Freund” to a frosty “Ew. Wohlgeboren”. Apparently Schlegel did not realize how arrogant his previous letter had been, in which he had criticized Bopp’s Sanskrit grammar. (Heinrich Heine describes him as almost ridiculously vain.[2]) Now it is very sad that they quarreled and stopped being friends, but the reasons why are interesting.

Vijf boeken

In de reeks "boeken top 5" van Ex Tempore, het tijdschrift vd afdeling geschiedenis RU Nijmegen.

Rond mijn achttiende dweepte ik met het Engelse literaire modernisme. Leerde The Waste Land uit mijn hoofd, las Ulysses drie keer en probeerde chocola te maken van de meertalige, fragmentarische, over-erudiete en vuistdikke Cantos van Ezra Pound. Daarna heb ik nauwelijks meer iets anders dan non-fictie gelezen. Het meest interessante boek dat over deze doodbestudeerde moderne klassieken geschreven is, is zonder meer Hugh Kenner, The Pound Era (1972). Het is een literatuurgeschiedenis die even experimenteel en erudiet is als de erin behandelde auteurs. Kenner beschrijft, meer impressionistisch dan exegetisch, de bronnen van en invloeden op Pound en zijn Cantos en maakt daarmee tegelijk een intellectuele biografie, een literair groepsportret, en een cultuurhistorische achtbaan langs Provençaalse troubadours, Confuciaanse oden,  bedenkelijke economische theorieën, kunstenaarstijdschriften en –manifesten, pre-Renaissance-architectuur, klassieke filologie en vergelijkende taalkunde. Pound’s fascisme blijft een beetje onderbelicht, los van zijn drie weken in een kooi in een Amerikaans interneringskamp na de val van Mussolini, waarna Pound instortte en vervolgens in de ziekenboeg zijn Pisan Cantos schreef.

Een boomdiagram uit 1817

Gisteren op Shells and Pebbles


Soms is facebook nuttig bij je onderzoek, en niet alleen als afleiding. In december postte ik een schema uit Johannes Kinkers Inleiding tot eener wijsgerige algemeene theorie der taalen (1817), met als toelichting: “Universal Grammar or something like it as it was in 1817”. Een bevriende linguïst reageerde: “Stuk leesbaarder dan die rare boomstructuren van Chomsky”. Toen viel bij mij het kwartje. Dit schema is ook een boomstructuur.

En dat is best opmerkelijk, want boomdiagrammen worden vooral geassocieerd met de generatieve taalkunde van Noam Chomsky, die met Syntactic Structures (1957) en Aspects of the Theory of Syntax (1965) wellicht de laatste wetenschappelijke revolutie in de geesteswetenschappen heeft veroorzaakt, en in elk geval de taalkunde totaal heeft veranderd en decennialang gedomineerd. Chomsky heeft die boomdiagrammen weliswaar niet uitgevonden, maar ze wel algemeen gangbaar gemaakt.[1] Dus wat doet een boomdiagram in de “Gedenkschriften, in de Taalkunde, van de Derde Klasse van het Koninklijk-Nederlandsche Instituut van Wetenschappen, Letteren en Schone Kunsten”?

The Uses of Snobbery

How leaving out explanations kicked historical linguistics upward
Previously on Shells and Pebbles
 

How many people could read Arabic script in Germany around 1800? The question struck me in 2006 as I was making my first steps in intellectual history with a paper on Friedrich Schlegel’s Über Sprache und Weisheit der Indier (1808). Schlegel’s book – now considered a groundbreaking work in comparative linguistics – includes samples of untranscribed Persian, to show that Persian is part of the same language family as Sanskrit, Greek, Latin and German and has the same “organic” system of conjugation. You don’t really need to know Arabic script to get that point, and for all we know Schlegel had at best a very limited grasp of Persian. But if you want to test and elaborate Schlegel’s ideas, well yes, then you need to. The use of Arabic script in a book for German readers is unmistakably snobbery, but the real question is whether that snobbery was also useful.

Seven years later I still don’t know the answer to my initial question, but I can make an educated guess. There was Arab printing type. Professor Michaelis in Göttingen (actually Schlegel’s uncle-in-law) was teaching Arab to generations of theology students. The Austrian mission to the Sublime Porte included a school for translators – the so-called Sprachknaben – among whose pupils was Joseph von Hammer-Purgstall. (At that point Turkish was still written in Arabic.) Knowledge of oriental languages was an asset, if far from mandatory for theologians, and many learned pastors dallied in Hebrew and Aramaic. Wilhelm von Humboldt knew the basics of 33 languages; Adelung and Vater made a compilation of Paternosters in all the 500 known languages; a decade later, Goethe wrote West-Östlicher Divan. Still, there could have been hardly more than a thousand people capable of reading Schlegel’s Persian at the time, and these need not have been Schlegel’s readers.

Kantian Pasigraphy

Johannes Kinker, Inleiding tot eener wijsgerige algemeene theorie der taalen, Transactions of the Dutch Institute for Arts, Sciences and Letters volume I (1817), p.225

Universal grammar or something like it as it was in 1817. This is a rudimentary parse tree in Johannes Kinker's "Introduction to a philosophical general theory of languages", which pictures sentences as a compound of hierarchically ordered subject-predicate relations. They are indicated under the sample text and in the left-hand margin as (A:B), (a:b), and in Greek and Hebrew a and b.

Onze criminele voorouders

Eerder deze week op hard//talk, de commentaarrubriek van hard//hoofd.

Het Oudnederlands is er een stuk ouder en minder vrolijk op geworden, afgelopen week. Leerden we op school nog dat onze taal begon met Hebban olla vogala nestas hagunnan hinase hic anda thu wat unbidan we nu (grofweg: “hey bitch, let’s fuck”), nu heeft de Oudgermanist Arend Quak die lijst uitgebreid met onverkwikkelijkheden als worgelno (lijk aan de galg), weerderde (castratie), tovergeve (gifmengerij), en diereemoest (diefstal van het lijk van een knecht). Deze en andere juridische begrippen staan als vertalingen bij de Lex Salica, een Merovingisch wetboek uit de zesde eeuw.
Aangezien verboden zelden zonder aanleiding worden uitgevaardigd, kunnen we hieruit afleiden dat onze voorouders zich naast moord en doodslag ook te buiten gingen aan grafroof, brandstichting, heiligschennis, echtbreuk, maagdenroof, het verleiden van dienstmeisjes, en het ongeoorloofd berijden van paarden. Zie voor dat laatste ook Hrafnkel’s Saga.

5x80 Woorden over 80 Words

Sarah van Lamsweerde: 80 Words, 9-13 mei in Het Veem Theater
Eerder vandaag verschenen op hard//hoofd

Stel. Je brengt je woordenschat terug tot 80 woorden. Dat scheelt een hoop opslagruimte. Zoals Battus ooit schreef: waaro zoude w nie d laatst lette va el woor weglate? Je moet dan natuurlijk wel de juiste woorden selecteren: met de meest singuliere hapaxen uit de concordantie kom je niet ver. Maar in het buitenland kun je je aardig redden met drie zinnen: “wat kost dit?”, “dankuwel”, en “waar is het toilet?” Kwestie van turven. Wat zijn de 80 meest gebruikte?

Scholarly intertextuality in the 18th century

The notion of intertextuality, stemming from literary studies, has until recently rarely been applied to the history of scholarship, or to the history of ideas at large. The first reference I know of is in a 2005 article by Robert Darnton. Now, with the Cultures of Knowledge project at Oxford and the Mapping the Republic of Letters project in Stanford, there is at last a systematic survey of citation, the uses of source material, and correspondence networks in the early modern age; but the only scholar to use the term intertextuality consistently is Glenn Roe, who is working at the Oxford e-research centre to identify quotes, borrowings, influences etc in particular in and around the Encyclopédie.

This is a laudable (though labour-intensive) development. The earlier neglect may have to do with provincialism in the humanities (one field of study not using the concepts from another field even in comparable cases) or with reluctance to be associated with the deconstructive programme linked to that notion (Kristeva, Barthes and Derrida spring to mind) - but at any rate the hiatus is regrettable because intertexting, now as then, is what scholars in the humanities are consistently doing in many different ways.

Phonetics from the eighteenth century

The history of phonetic alphabets doesn't seem to be very well documented before Henry Sweet, 1874 (of Sweet's Anglo-Saxon Reader and "hebban olla vogola"). This particular phonetic alphabet is in Charles de Brosses, Traité de la Formation Méchanique des Langues et des Principes de l'Étymologie, 1765.

De Brosses holds that the only phonetically distinctive part of a language are its consonants; the vowels, he argues, are much more like the arbitrarily selected tones on a continuous scale. He divides up consonants in six groups: those formed with lips, throat, teeth, palate, tongue, and nose. Between these he distinguishes further between soft, rude, and moderate. For the Brosses this essentially captures all the phonetic differences in the world, the rest depending on undistinctive "local colour", though he allows for some finer contrast in the "organic" transcription of sounds.

Please let me know your favourite word(s)!

...in a foreign language, that is.
You don't necessarily need to know the translation.
Short phrases are also OK. You may use dictionaries for inspiration.
I'm planning to put them on postcards and fill a wall with them, maybe interspersed with abstract drawings & cubist landscapes.

For a start, mine are:
Insel (DE)
Streichhölzschächtelchen (DE)
Intaglio (IT loan word in EN)
Svelte (EN)
Smørrebrød (DK)
Rødgrød (DK)
Pazzo (IT)

Theater in het Muziekgebouw

BL!NDMAN: Kwadratur #2 / Transfo. Muziekgebouw aan 't IJ, 12 februari
Bo Tarenskeen: "Wat is letterlijkheid?" - IJ-salon, Muziekgebouw aan 't IJ, 5 februari


Sommige dingen ontstaan zo. De samenstelling van het Vlaamse ensemble BL!NDMAN is zoiets. Oorspronkelijk een experimenteel saxofoonkwartet (in de tijd dat er nog weinig repertoire was voor 4 saxofoons en dus ieder concert een experiment met klassieke muziek in een nieuw jasje werd), deden ze bij hun 20-jarig bestaan in 2008 een project met een vocaal, percussie- en strijkkwartet en op den duur werd dat structureel. En zo ontstond dus een collectief van vier kwartetten. Nee, dat kun je niet zo bedenken als je het opricht.
Die samenstelling leent zich uitstekend voor een continue uitvoering, dat wil zeggen voor concerten zonder pauzes tussen de stukken - een benadering waarin het VocaalLAB Nederland en Champ d'Action zijn voorgegaan. Bij BL!NDMAN speelt dan het voordeel dat de ene groep musici kan binnenkomen, zich installeren en aanzetten terwijl het andere kwartet nog bezig is, en dat je op allerlei verschillende manieren haasje-over kunt spelen tussen de verschillende kwartetten. Het is eigenlijk verwonderlijk dat ze dat niet niet eerder hebben gedaan. Kwadratur #2 / Transfo, gisteravond in het Muziekgebouw aan 't IJ, was pas het tweede programma in die opzet.

"That's my cup, with the lipstick"

In Varieties of Meaning (2004) Ruth Millikan argues for the continuity of natural and conventional signs (say, between smoke that means fire, and "Feuer" that means fire). In her view, we have to assume that conventional signs emerge from natural signs, and that understanding a language is "simply another form of sensory perception of the world", in order to understand how words and mental representations hinge onto the world at all.

Carla (that's my boss) made a point about this last week when she said "That's my cup, with the lipstick". There we have it: a conventional and a natural sign. Etiologically, leaving lipstick on a cup is like lifting your paw: it leaves a mark that is materially yours. In that sense, this kind of marking is continuous with an Animal Communication System (ACS). Semantically, on the other hand, the effect is the same as writing "Carla's cup" on it with a marker pen. The lipstick, of course, is not a phrase that you can parse, in the way that [Carla]['s][cup] consists of a proper name, a possesive marker, and a count noun. But to call the cup "my cup" because it's marked is equally metalinguistic either way it's marked. "My cup" is a paraphrase of what's on the cup, be it letters or lipstick.

13 Stellingen over poëzie

voor Matthijs Ponte

1.    Poëzie is een rudiment.
Het is als geheugensteun verdrongen door de schriftcultuur, als communicatievorm door de roman, als uiting van persoonlijke gevoelens en ervaringen uitgeput. We hebben geen rijm en vers meer nodig om iets te onthouden als we het ook kunnen opschrijven, geen epische vorm meer nodig om een verhaal te vertellen als je het ook in een boek kunt doorbladeren, en in versvorm lijken alle gevoelens en ervaringen op elkaar.

2.    We kunnen het toch niet laten. 
Prosodie, ritme, rijm, associatie, metaforen, metonymen, anomaal taalgebruik en de rest van de dichterlijke gereedschapskist zijn deel van het taalvermogen van iedere competente spreker. Als we niet onze woorden wisten te kiezen, geen gevoel hadden voor le mot juste, met een woord niet meer konden zeggen dan de letterlijke betekenis, zouden we helemaal niet productief kunnen redeneren. En ons brein genereert vanzelf al een hoop nieuwe, half toevallige taalcombinaties. Het grootste deel van ons taalgebruik is inner speech. Dat wil eruit.

Update: Mithridates

Almost three years after I wrote the blog post Mithridates, 1806 I finally heard why the book is called Mithridates.
The Mithridates I wrote about is Johann Christoph Adelung's compilation of 450 paternosters in all known languages, Mithridates oder: allgemeine Sprachenkunde mit dem Vater Unser als Sprachprobe in beynahe fünfhundert Sprachen und Mundarten, 4 vols. Vossische Buchhandlung, Berlin 1806-1819.
Today Toon van Hal, historian of linguistics at the University of Leuven, informed me that the title refers back to an earlier book of the same name, Mithridates de differentis linguis (1555) by Conrad Gessner, which described 130 languages of which 22 were presented by a sample of the Paternoster. This again refers back to the mythically polyglot King Mithridates VI of Pontus (132-63 BCE), formidable opponent to the Roman expansion, who is said to have spoken the languages of all the 22 nations he governed.

[probably the wiki lemma about Mithridates has been updated since - I remember consulting it back then.]

Reflecties over "The history of the humanities"

Deze tekst verscheen exact een jaar geleden op filosofieblog.nl. Destijds had ik op blogspot nog geen jump break tot mijn beschikking, wat reden was om deze nogal lange lap tekst nog niet hier te plaatsen. Nu kan dit wel. Dit is tevens relevant omdat ik vrijdag naar de conferentie Enlightenment? Ideas, Transfers, Circles, Attitudes, Practice in Gent ga, en mijn ideeën over verwetenschappelijking en disciplinevorming nodig eens moet afstoffen.

NB. "Vorige maand" betekent dus een jaar geleden en "vorig jaar" 2008.

 

Reflecties over “The history of the humanities”

Conceptuele verschuivingen, uitgestorven wetenschappen, stijlen van redeneren en de Verlichting

1.

Vorige maand was in Utrecht de presentatie van de werkgroep The history of the humanities, een initiatief van UvA-logici Rens Bod en Jaap Maat en cultuurhistoricus Thijs Weststeijn. Deze werkgroep vloeide voort uit de conferentie The making of the humanities afgelopen oktober, die bedoeld is als eerste van een serie en dan ook de vroegste periode uit het ontstaan van de Geesteswetenschappen bestreek, dwz renaissance en humanisme. De eregast lag toen helaas ziek in Princeton. Anthony Grafton, auteur van onder andere een tweedelige biografie van Scaliger, een geschiedenis van de voetnoot, Defenders of the Text, What was History?, en een heleboel besprekingen in de New York Review of Books, heeft met zijn onderzoek een aantal nuances geplaatst bij gevestigde wetenschapshistorische en ideeënhistorische opvattingen. Zo betoogt hij in From Humanism to the Humanities dat het humanisme pedagogisch gezien helemaal geen bevrijding van het dogmatische scholastieke denken was: integendeel, de scholastici leerden nog logisch denken en kritisch ontleden en formuleren, terwijl de humanisti vooral welbespraakte carriëristische yes-men afleverden. Zijn belangrijkste onderzoek gaat echter over de uitgestorven wetenschap van de chronologie: het achterhalen van de preciese tijdstippen van Bijbelse en historische gebeurtenissen, tot de Schepping aan toe. In Utrecht was Grafton er wel, en vertelde over dit onderzoek aan de hand van part-time astronoom, part-time astroloog en part-time chronoloog Johannes Kepler.

"Té niet goed"

Ik hoorde dit een meisje vandaag zeggen op de fiets: "Dat was echt té niet goed, zeg maar". Voor gevoelige zielen zal dat een gruwel van poldernederlands zijn, maar voor taalvogelaars is het een intrigerend voorbeeld van doelbewust anomaal taalgebruik.

Syntactisch: Natuurlijk weet het meisje in kwestie dat "te niet goed" geen grammaticaal welgevormde zin is - "te" wordt gevolgd door een bijwoord of bijvoeglijk naamwoord - maar ze behandelt "niet-goed" als een samengestelde term, de inverse van goed.

Semantisch: Bovendien is niet goed een eufemisme - als je dat zegt bedoel je eigenlijk "slecht", maar je zegt 't niet. Het voorvoegsel "te" duidt een exces aan, terwijl het niet mogelijk is om een eigenschap excessief niet te hebben: je hebt iets niet 'teveel niet', hoogstens 'totaal niet'. Door nu niet goed puur formeel op te vatten, ironiseert de spreekster eufemistisch taalgebruik.

Pragmatisch: De constructie "té x", met accent, heeft een lage sociale status: ze is vooral in zwang in de niet-sophisticated jongerencultuur. Zowel eufemistisch als formeel-logisch taalgebruik is daarentegen typisch highbrow. De spreekster overschrijdt hier dus een grens tussen hoge en lage taalcultuur, en steekt de draak met beiden.

't Was trouwens best een mooi meisje, waarom denk je anders dat ik zo geïnteresseerd luister naar dat gebabbel.