Dallying in conceptual art

This is probably the best of my postcards so far. (Depends also on what part of the text art / conceptual art I've been doing over the last few months counts as part of the "postcards" project.)
I first got the idea for this text in this very same situation indeed, when I saw myself mirrored in the window - which is rather high and at an angle.

Een Mahnmal in Brest

Stukje dat ik schreef voor Wunderkammer, de zomerrubriek van vn.nl over verborgen kunstschatten en geheime meesterwerken.

Voor zover er in Frankrijk zoiets is als een Mahnmal, staat het in Brest en heet het de Église St. Louis. Je zult het dan ook niet eenvoudig vinden, ook al is het een kerk zo groot als een kathedraal: het staat niet in de reisgids, er komen geen wandelroutes langs, geen wegwijzers wijzen ernaar en zelfs de toeristenkaart vermeldt het kortweg met een kruisje. De reden daarvoor is eenvoudig: de St. Louis is een wederopbouwkerk.

En wat voor een. Het schip is angstaanjagend lang en hoog, met steile betonnen pilaren en hoge smalle ramen, wanden van donkergrijs en roestbruin gewapend beton, en een lichtkoker boven het altaar. Hier geen leuke historische details behalve de fundamenten van de oude St. Louis, waar de nieuwe bovenop gebouwd is; hier geen altaren met ornamenten in alkoven maar gebrandschilderde ramen als spleten tussen de tralies.

Wie niet van wederopbouwarchitectuur houdt, en kerken uit de jaren 50 hoogstens nog geschikt acht om er klimhallen van te maken, moet beslist eens hier gaan kijken. Terwijl al die Gotische kathedralen in Reims en Chartres en Straatsburg toch wel verdomd veel op elkaar lijken, is de St. Louis in Brest volkomen uniek en onverwacht: alles aan deze kerk galmt oorlog en verwoesting. Geen wonder dat de Brestois, wier stad door de geallieerden flink in puin is geschoten en die wellicht een wat verwrongen verhouding hebben met hun eigen oorlogsverleden, hun eigen Mahnmal niet op waarde weten te schatten.

Église St. Louis, Place St. Louis, 29200 Brest; open dagelijks 10:00 uur - 18:00 uur

De reeks van Fibonacci

Picture I made once in Gothenburg. Thought I lost it in a laptop crash. Found it back in the ELIA archives.

Pascal's triangle

Riep daar iemand "nerd"?

a

a  a

a  b  a

a  c   c  a

a  d   f   d  a

a  e   j   j   e  a

a  f   p   y   p   f  a

a  g  u  ai   ai  u  g  a

a  h ab bd  cr  bd ab h a

a  i  aj cf  dv dv  cf  aj i  a

a  j as dp hb  ir  hb dp as j  a

Outsider art

[I'm not sure if this is morally OK, publishing my father's psychotic ravings as absurd poetry. But I can't help liking it.]


Eergisteren was het ook leuk!
We hebben die grote toren in Parijs bestormd -
De Bastille? – Nee, de Eiffeltoren
om ons te laven

aan de brandy van Henri quatre
en de whisky van –
hoe heet-ie nou, die voor Queen Elisabeth kwam
- Henry VIII. We sloegen met bijlen op de vaten
maar dat hielp niet.
Daarna gooiden we bestek naar beneden
op de menigte, die vonden het prachtig.

Ik weet niet meer wie er bij was
Ken je Rob nog,
van de go-club?

Er was ook iets met een Frans syndicaat
die hadden het gefinancierd.

Muziek in het donker

Een jaar geleden maakte Hans Abbing muziekliefhebbers kwaad met de publicatie van Van hoge naar nieuwe kunst. Hij vergeleek daarin de klassieke muziekpraktijk nadelig met dancefeesten: terwijl het publiek in de concertzalen geaffecteerd stilzit, zijn mond houdt en vergrijst, geniet de danceliefhebber van muziek in een informele sfeer, onafhankelijk van subsidie en zonder andere groepen of muziekstijlen uit te sluiten. Het publiek van klassieke concerten, citeerde hij zijn neefje, was een stel ‘neppers’ dat als klapvee in de zaal zat, terwijl Abbing zelf vaststelde dat het publiek bij dancefeesten bepaald niet onkritisch was en ook wel eens verder keek dan de eigen scene.

Daar had hij gelijk in. Niks is erger bij klassieke concerten dan het stilzitten, behalve misschien het applaudiseren. Zelf heb ik een aantal jaar zowat alles gevolgd wat er in Amsterdam gebeurde op het gebied van de contemporaire muziek, en ten tijde van die boekpresentatie was ik al tot de conclusie gekomen dat ik het in concertzalen niet uithield. Het is wel eens eerder betoogd dat de moderne gecomponeerde muziek nooit zoveel publiek heeft gekregen als de moderne kunst juist omdat je het moet uitzitten ook als je het niet mooi vindt, terwijl niemand je verplicht om een kwartier naar die schedel van Damien Hirst te kijken als je ’t kitsch vindt. (En inderdaad, ik ga eerder naar musea voor moderne kunst omdat het daar zoveel cooler is dan in de Uffizi in Florence, dan om met gapend wijdopen muil van bewondering te staren naar Tracy Emin’s courgette-act.) Je zou dus zeggen, dat er eindelijk iemand was die me begrepen had en daar nog een boek over geschreven had ook.

Train thoughts

It is quite possible that our brain is too smart for us, that not just imagination but also logic fail to capture the inferential processes by which it operates on sense impressions, memories, concepts, and meanings.

(Amsterdam-Brussels, 5 June, around 7 pm)