eerder vandaag in
hard//hoofd
Begin 2012 ging ik naar de
tentoonstelling
van Studio Job in het Groninger Museum, met de bedoeling een
vernietigend stuk over Dutch Design te schrijven. “Dutch Design”, voor
alle duidelijkheid, is niet de Nederlandse traditie van helder,
minimaal, functioneel design, zoals in de huisstijl van wijlen de PTT,
de keukens van Bruynzeel en de bewegwijzering van de ANWB. Nee, “Dutch
Design” staat vooral voor
ironisch ontwerp uit Nederland. Denk
aan: kasten uit sloophout, een boomstam als bank, porseleinen kopjes in
de vorm van gedeukte plastic bekertjes, rasterhekken met
kantklospatronen. Studio Job is de extreme versie daarvan:
disfunctionele, postmoderne fetish-objecten die tegelijk protserig en
lullig zijn. Gigantische glimmende koffiepotten op een sokkel, barokke
bronzen stoelen die te zwaar zijn om te tillen, en als dieptepunt
(geweigerd door het museum) een tafelkleed met concentratiekampmotief.
Dat soort werk.
Het opzienbarende was: ik vond het leuk. Die tot extreme proporties
opgeblazen gebruiksvoorwerpen, die wandtableaus met dierenskeletten,
landbouwproducten en industriële raderwerken, die van binnen
geëxplodeerde kasten waar je niks in kon doen, deden het prima als
museaal object. Vanzelfsprekend waren er ook kleinere prullen te koop in
de museumshop, weliswaar zelfs voor design stevig aan de prijs, maar
niet duurder dan een gemiddeld uniek kunstwerk van dezelfde grootte,
decoratief geschikter als blikvanger en beter afgewerkt. Je moet het
alleen niet als gebruiksvoorwerp zien. Het zijn kunstobjecten die design
gebruiken als beeldtaal.
