13 Stellingen over poëzie

voor Matthijs Ponte

1.    Poëzie is een rudiment.
Het is als geheugensteun verdrongen door de schriftcultuur, als communicatievorm door de roman, als uiting van persoonlijke gevoelens en ervaringen uitgeput. We hebben geen rijm en vers meer nodig om iets te onthouden als we het ook kunnen opschrijven, geen epische vorm meer nodig om een verhaal te vertellen als je het ook in een boek kunt doorbladeren, en in versvorm lijken alle gevoelens en ervaringen op elkaar.

2.    We kunnen het toch niet laten. 
Prosodie, ritme, rijm, associatie, metaforen, metonymen, anomaal taalgebruik en de rest van de dichterlijke gereedschapskist zijn deel van het taalvermogen van iedere competente spreker. Als we niet onze woorden wisten te kiezen, geen gevoel hadden voor le mot juste, met een woord niet meer konden zeggen dan de letterlijke betekenis, zouden we helemaal niet productief kunnen redeneren. En ons brein genereert vanzelf al een hoop nieuwe, half toevallige taalcombinaties. Het grootste deel van ons taalgebruik is inner speech. Dat wil eruit.

Season's greetings, of zo

This is about as close as I can get to saying "merry Christmas":

A quip on Hobbes

Sinterklaas in crisistijd

A penny for the arts please!

Of: koffiebekertjes voor de kunst
Vandaag op hard//hoofd online tijdschrift voor kunst en journalistiek


De kunst heeft meer koffiebekertjes nodig. Waarvoor? Om er muntjes in te gooien. Het was toch al nooit een vetpot, maar als het kabinet niet snel valt en de crisis nog even doorzet mogen we nog lange magere jaren van bijverdienen in de sushibar tegemoet zien. (‘Sushibar’ staat hier voor alle geestesdodende dingen die je kunt doen om geld te verdienen.) En om duidelijk te maken dat de nood hoog is, volstaat het niet om te schreeuwen tegen de voormalige subsidiegever. We moeten, hup, met de pet rond.

Het onbedoelde beeldmerk staat bij de Rijksacademie, waar dit weekend open atelier was. Het staat in een studio naast een koffiepot, het is een kartonnen koffiebekertje en er staat op: Honesty box. coffee / tea 20 cents.
Waarom is het zo’n goed beeldmerk? Omdat het zo makkelijk te repliceren is. Je kunt ze kopen voor 1,95 per pak van 10 bij de HEMA. Er is eigenlijk geen reden waarom we niet bij iedere opvoering of expo een koffiebekertje zouden neerzetten met “20 cents for the arts please”. Of een tekst in die trant.

Leer van het monster te houden

Een open brief aan Thierry Baudet
en al zijn geestverwanten, naar aanleiding van het artikel “Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens vormt een ernstige inbreuk op de democratie” (NRC Handelsblad, 13-11-2010)


Thierry,

“Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens heeft zich de afgelopen jaren ontpopt tot een allesverslindend monster dat zonder enige legitimiteit talloze nationale wetten en regelingen buiten werking stelt”, schrijf je. De voorbeelden die je noemt zijn niet mals: door toetsing aan het EVRM konden uitgeprocedeerde Irakese asielzoekers niet collectief worden uitgezet; kon Salah Sheekh niet worden uitgewezen naar Somalië; konden kraakpanden in Amsterdam niet ontruimd worden; en zouden misschien in de toekomst, godbetert, het Franse verbod op boerka’s en het Zwitserse minarettenverbod kunnen worden teruggedraaid.
Ik moet zeggen dat ik me ergere dingen kan voorstellen: regeringen die onder het mom van daadkracht vluchtelingen terugsturen naar levensgevaarlijke situaties zo niet de zekere dood in, bijvoorbeeld; of brand in een detentiecentrum voor uitgeprocedeerde asielzoekers; of detentie van asielzoekers en illegalen in het algemeen; of zonder aankondiging door de politie je woning uit worden gezet; of loze symboolpolitiek in naam van de “nationale identiteit”. Het monster zit blijkbaar in ons, omdat het meestal onze eigen rechters zijn en niet het Hof in Straatsburg die de toetsing doen, en het maakt anders dan ondoordacht regeringsbeleid geen dodelijke slachtoffers.

Nieuwe rotbeesten

...dat wil zeggen, nieuwe dierenkarikaturen.

Le Penseur

The duke and the duchess