Geluid is muziek als het nergens toe dient (8)

1. De duralex kopjes die tegen elkaar aan rammelen onder de senseo.
(kantoor-senseo, welteverstaan: ik heb ooit een gratis senseo vriendelijk afgewezen)

2. Drie collega's die door elkaar heen "nee, dank je" zeggen, in verschillende tempi en intonaties. Onbedoeld stemmentheater.

3. Het jochie dat met stijgende toon tegenstribbelde in de Utrechtse Steenweg: Nee nee NEE! Nee NEE!

Nog meer rotbeesten

Via facebook werd ik geattendeerd op een actie van Milieudefensie om dieren in de wei te tekenen voor het goede doel. Als evil karakaturist kon ik natuurlijk niet anders dan dat gegen den Strich te interpreteren. Toch dank voor de inspiratie voor nieuwe tekeningen in de serie Rotbeesten. Als ze willen mogen ze La Résistance gratis gebruiken.

Geluid is muziek als het nergens toe dient (7)

Een plastic plaat die door de boedelruimer de trap werd afgedragen, en daarbij golfde en boog. Een geluid alsof er water door een PVC buis loopt, maar dan iets hoger en met meer schakeringen in de toon. Nadat ik de deur achter ze had dichtgedaan, kon ik het weer horen bij elke trap die ze afgingen.

 

(Ik zoek trouwens nog een goede afbeelding hierbij. Suggesties?)

Der Widerstand der Steine

The role of ideals in reasoning (4)

 
I used to think there was a German expression Der Widerstand der Steine ["the resistance of the stones"], which denoted the way in which things prove our theories wrong and resist all too liberal interpretations. An apparent category mistake because it is facts, not things, that disprove other facts. I have been unable to retrieve the reference and it might well be that the expression does not exist, in which case I am introducing it here because it illustrates a by and large neglected aspect of two rather weighty and interrelated problems in epistemology and the philosophy of mind. These two are the logical structure of reality and the mind/mind problem.

Jouw generatie

Stuk dat eerder vandaag verscheen in hard//talk, de commentaarrubriek van hard//hoofd online tijdschrift voor kunst en journalistiek

Als het over mijn generatie gaat, moet ik altijd denken aan Roger Daltrey van The Who, die tijdens de Ground Zero-concerten My Generation stond te zingen. 37 jaar na dato, en met kort haar. Inderdaad, Roger, your generation.

Deze maand werd niet alleen 9/11 herdacht, maar ook het twintigjarig bestaan van internet. Je zou er haast sentimenteel van worden, als je tenminste vergeten was dat internet vóór 2000 behalve traag ook vooral heel saai was. Moeten we dan nu met hard//hoofd onze verjaardag gaan vieren, als internetgeneratie die volwassen is geworden in de schaduw van geen torens?

The aftermaths

Word and Image III

After a week on Planet Gaudeamus, time for some visual art for a change. Many thanks to Iskra Vuksic and Lotte van Dijck who kindly gave permission to use their photos, and to Adina Ochea who asked me "why is that mill marked Non plus ultra?", thus giving me an image to a text I had in mind already.
I'm calling these three "The Aftermaths" because they all convey a sense of things past and done with. Don't take that as a sign that I'm taking a break.

Image: Iskra Vuksic

image: Lotte van Dijck

Gaudeamus, 2011 (8): Voorbij Darmstadt

Ensemble Klang, 11 September
VocaalLAB / New Seattle Chamber Players, 10 September
Barbara Lüneburg, 8 September


De muziekweek begon met een nieuwe bewerking van Michiel Mensingh's Style Wars IV (Postmodernism strikes back),  en loopt nu tegen z'n einde met de première van Style Wars V - Minimal Madness. In deze episode botst minimal music met twaalftoonsmuziek, met als resultaat dat de voortdurende riedel ontregeld raakt maar dat het nergens echt een Kammersymphonie wordt. Ondanks de verstorende ritmes en erdoorheen fietsende dissonanten blijft het een coherent stuk met een herkenbare puls. Muzikaal is dat een resultaat waarvan je zou willen dat Philip Glass er een voorbeeld aan zou nemen, maar moreel is het toch wat minder bevredigend: in de confrontatie tussen "Glass en Schönberg" laat Mensingh de overwinning wel heel eenvoudig aan Glass. (Bovendien: had Glass niet zelf al zo'n "Style War" verwerkt in deel XII van Music in Twelve Parts?)

foto's: Herre Vermeer

Ondanks alle onderlinge verschillen zijn er bij Gaudeamus eigenlijk niet zulke Style Wars. Je kunt een onderscheid maken tussen serieuze en speelse componisten, tussen theatrale en puur muzikale gezindten, maar er lopen geen kleine Adornootjes meer rond, voor wie consonantie een knieval is voor de cultuurindustrie; en minimalisme is een stijlfiguur geworden waar je je van kunt bedienen of niet. Zoals Henk Heuvelmans bij de prijsuitreiking vorig jaar zei: "There were no factions between the composers; no scores were burned".