Word and Image

I'm still looking for a proper name for this project - "Word and Image" is rather lame but The textual image or something along that line sounds like art school Derridean.
Anyway, it is another extension of my postcard project (along with Fading in and out of meaning and Voices from afar) that exploits the visual impact of words and the tension between image and meaning. Like voices from afar, it invites participation:

send me your image and I'll give it some text, or get some text and find an image to it.
Or any other way round (though I prefer to do the text).

[click to enlarge images]

Jeder Mensch ein Künstler?

The role of ideals in reasoning (3)


Jeder Mensch ein Künstler. The maxim sums up neatly our modern condition: we have to be original. It is no longer morally sufficient, no, it is even morally reproachable, just to be a good citizen or a good Christian or a good ---. For to follow such a readymade moral identity and the guidelines, restrictions and aims that come with it reduces you to someone acting out moral rules. In the kingdom come, we shall all have fifteen minutes of fame.

This predicament, paradoxically, is both democratic and elitist. It is democratic because self-realization is – or at least should be – open to anyone. It is elitist because it requires one to rise above moral restrictions: each man an Übermensch. The compromise is to give each his little space for self-realization and respect that of the other. But this is not a sufficient conception of self-realization: it brackets the motivation for what we are doing and trying to be, and puts our motives and ideals beyond scrutiny. Without a substantial way of reasoning about ends, it reduces us to Nelsons in our own bathtubs.

Impressions of Romania

1.    Bucharest is unlike any place I’ve seen before. It has a somewhat Parisian allure with art nouveau doorways, large art deco concrete apartment blocks reminiscent of Italian fascist architecture, and trams and trolleys that are distinctly Mitteleuropa. On top of that, of course, there is chaos, ugliness, old facades that suddenly end in communist monsters, new buildings springing out of old buildings, Ceauscescean megalomania, and the sense that something is gone.

2.    Gibbon, visiting the principal palace in Turin, saw in every gilt ornament a Savoyard village dying of hunger. He had not seen yet the Palace of the People in Bucharest.

3.    An old woman was cleaning the streets in the early morning. She was probably in her seventies. I would have given her some money if that had not been a colonial thing to do.

4.    The Italians call plums “aiutano” [little helper] because of their laxative effect.

5.    Romanian has two accents to put on the “a”, which transform it into a short úh and a long úhhh respectively – a distinction that most foreign language speakers, including me, can’t hear, like they can’t hear the difference between Dutch a and aa.

6.    Although it is bottled in plastic water bottles, it is not as if every village distills its own palinka. Actually it is quite difficult to do it well.

7.    I first was worried why they didn’t serve fruits in Olteanca. The reason for that is that you can pluck them off the trees.

8.    There were less Gypsies on the streets then you’d expect in Bucharest. I’ve been told, however, that they squat the vacant apartments above the shops in Bulevardul I.C. Bratianu.

9.    You can ride all the way from Olteanca to Bucharest without encountering one traffic sign. There is, incidentally, also no such thing as a highway to the southwest.

10.    The violin with a thread attached to the highest string is among the cooler ‘prepared instrument’ tricks I’ve seen so far. And this was Olteanca, not STEIM or Muziekgebouw aan ‘t IJ or something.

11.    Back home in Amsterdam, Romanian street musicians are playing melancholy tunes by my window.

Archief 3: cartoons voor cultuurprotesten

Ondertussen ook al weer een maand geleden. Klik op afbeeldingen voor (iets) groter plaatje.

Archief 2: Holland Festival

Twee stukken die ik afgelopen jaar schreef over Something Raw, 15-19 februari, en  het Holland Festival, 2-26 juni. Door omstandigheden niet eerder gepubliceerd.

Fluxus Redux
of: De discipline voorbij?

Het Holland Festival heeft sinds een paar jaar een categorie ‘multidisciplinair’. Enerzijds is dat een vrij neutrale vaststelling: er worden nou eenmaal een video-opera, locatietheater, een installatie met strijkkwartet, grensoverschrijdend ballet en een solomuziektheaterperformance geprogrammeerd, dus is de afdeling ‘etcetera’ groot genoeg om het een eigen naam te geven. Anderzijds drukt het wel degelijk een ambitie uit: bij de tijd zijn. Wie avontuurlijk wil zijn, wie als festival representatief wil zijn voor wat er speelt, die zoekt het grensvlak van disciplines op, want daar wordt geëxperimenteerd met nieuwe technologieën en nieuwe presentatievormen. Nu het begrip ‘avantgarde’ uit de mode is geraakt, heeft ‘multidisciplinariteit’ een deel van de functies van die term vervangen: een haalbaarder, minder publieksvijandig, minder utopisch en meer glimmend artistiek utopia.

Toch blijft het iets van een restcategorie houden. De programmering van Festival aan de Werf: is concreter: die onderscheidt niet minder dan tien categorieën zoals fysiek theater, lecture-performance, verdieping en performance-installatie. In vergelijking daarmee is multidisciplinair toch vooral een te vervullen belofte: een toekomst waarin de kunsten niet meer worden gescheiden door disciplinaire beperkingen, maar waarin elk werk zijn eigen genre kan zijn, de discipline voorbij.

Archief 1: Something Raw

Twee stukken die ik afgelopen jaar schreef over Something Raw, 15-19 februari, en  het Holland Festival, 2-26 juni. Door omstandigheden niet eerder gepubliceerd.

Dans zonder dans
of: wat is "contemporary"?


Something Raw is een jaarlijks festival, nu in zijn tiende jaar, voor "eigentijdse dans en performance" in Frascati en de Brakke Grond. "Eigentijds" is hier een tamelijk complex begrip. Het betekent, allereerst, dat hier jonge makers centraal staan, vaak een paar jaar afgestudeerd en bezig hun weg te vinden als choreograaf. Ten tweede betekent het dat hier niet zozeer sprake is van dans als ritmische beweging, maar meer van theatrale performances op basis van een choreografie, die zich beter laten vergelijken met bewegingstheater en performances in de beeldende kunst dan met "dans" als in "Nederlands Dans Theater". Ten derde betekent het, inderdaad, "rauw": de voorstellingen zijn zelden bedoeld om mooi te zijn, en als er dansers naakt rondlopen of lichaamssappen uitwisselen is dat voor niemand meer shockerend.
"Eigentijds", kortom, staat hier voor contemporary met al zijn connotaties: een verzamelbegrip voor artistieke praktijken voorbij de avant-garde, ironisch, conceptueel, de-skilled, anti-virtuoos, anti-kunst, en flink beladen met identiteiten en seksualiteiten. Dans zonder dans, of in elk geval niet óm de dans.

Een jaar geleden wijdde het onovertroffen internettijdschrift e-flux twee afleveringen aan de vraag “What is Contemporary Art?”
Een week Something Raw is in dat opzicht een leerzame ervaring. Dit stuk is dan ook bedoeld als een snelcursus: een inleiding in de aparte humor van de eigentijdse dans- en performancekunst, een inwijding in de rare rituelen, en een reconstructie van een rel waar ik niet bij was.

Some faces

...Actually, the side-products of a night of political cartooning against the present Dutch govt. and its cutbacks on culture & education. After which I was droodling a bit.