Alsof er iets weg is wat je niet kunt aanwijzen

Kan iemand me uitleggen wat er aan de hand is? Het lijkt alsof er iets weg is wat je niet kunt aanwijzen. Alles staat er nog, maar de muren lijken te zweven, en de tram waggelt en zwalkt. Er zit geen onbedoelde muziek meer in de straatgeluiden, en de boeken staan vol met inktspatten waar de letters waren. De meisjes gaan gekleed in zwart-met-witte wolken, en de stoeptegels zijn grijs woestijnzand geworden. Alsof er iets weg is wat je niet kunt aanwijzen.
- De lijnen zijn verdwenen.

Lost in the forest of words

[Click to enlarge image]

De karikaturen begonnen te vervelen. Ik moest eens iets nieuws tekenen. En sprookjes schrijven deed ik de afgelopen maanden toch al. Het idee van de dingen die terugkijken komt uit James Elkins, The Object Stares Back. (Ja en uit dat ene sonnet van Rilke natuurlijk.)

Binnenstebuiten = 4 D

Wanneer je een handschoen binnenstebuiten keert
schep je in feite een nieuwe dimensie:
een wereld waarin een linkerhand
in een rechterhandschoen past.

In de badkamer

Opgesloten in de badkamer - er is hier een kraan, er is hier een toilet, ik kan het hier wel een tijdje uithouden - hoorde ik de buren over de trap gaan, de telefoon in de kamer, de regen op het dak. Ze doen hun best maar. Ze komen er niet in, ze komen er niet in.

In geval van ramp

Zometeen stort het huis in.
Maar geen paniek:
Er blijft altijd wel een kelder overeind staan,
en als we hier blijven, zijn we
sneller beneden.

De vaste en de zwevende hoofden

Er is me verteld, dat er vaste en zwevende hoofden zijn. Je kunt het verschil zien in het donker: de vaste hoofden verdwijnen samen met de lichamen waar ze aan vastzitten, maar de zwevende blijven zichtbaar zolang er nog enig licht is.
De vaste hoofden kijken recht vooruit als er niks te zien is – en gebeurt er iets in hun ooghoeken, dan draait het hoofd die kant op met een regelmatige beweging. Vaak drukken ze zwaar op de nek. Het lichaam moet dan rechtop gaan zitten of op beide benen gaan staan om in balans te blijven.
Zwevende hoofden daarentegen proberen altijd ergens anders te zijn. Wanneer ze niet aan de romp vast zaten, zouden ze als kwallen door de lucht zwemmen. Ze rekken het lichaam op als bij een dansoefening, draperen het over een stoel of leggen het neer met een boek in een grasveld. ze raken snel zoek in de haast, of kunnen opeens verdwenen zijn als er gevaar dreigt.
Toch is het moeilijk om bij daglicht het verschil te zien. Een vast hoofd zal, zolang het goed vast zit, bij tijd en wijle in het rond draaien om te inspecteren of alles nog werkt. Een zwevend hoofd dat ooit eerder verloren is geraakt, zal voorzichtiger bewegen en het lichaam zal het in bedwang proberen te houden. Sommige zwevende hoofden doen alsof ze vast zijn. Het lijkt ze edeler, hun lichaam bij zich te houden en niet steeds opzij te kijken. Wanneer het donker wordt proberen ze zich onzichtbaar te maken; als het schemert zetten ze hun kraag op, of dragen juist lichte kleding, zodat het niet opvalt.
Ik heb een vriend gehad van wie iedereen dacht dat hij een vast hoofd had. Altijd droeg hij witte overhemden en had een jas met een hoge kraag bij de hand. Zelfs als hij alleen was hield hij nog zijn hoofd recht, en als je hem betrapte zou er hoogstens een hele korte reflex zijn – alleen zichtbaar voor wie erop lette – voor het hoofd weer onder beheersing was. Er stak iets van een kunstenaar in hem, zoveel toewijding legde het hoofd erin, zichzelf vast te houden. Hij liep over straat met een rechte pas, en een blik als de kop van Constantijn.
Op een dag was hij opeens ziek, en daarna hoorden we niks meer van hem. Pas jaren zag ik hem weer. Er was een zichtbare schok en ik weet zeker dat hij mij ook zag, voor hij weer recht voor zich uitkeek en doorliep alsof er eigenlijk niks te zien was. Hij leek langer en dunner dan hij geweest was, en zijn rechterbeen sleepte. Pas later besefte ik, dat het waarschijnlijk niet meer zijn oude lichaam was, maar een verdwaald lijf dat hij ergens gevonden had.

[NB De kop van Constantijn: van het reuzenstandbeeld van Constantijn de Grote zijn alleen het hoofd en de voeten bewaard, nu in het Museo di Capodimonte in Rome]

Onderstebovenboot

Stel dat je een boot ondersteboven keert in water dat niet al te diep is, zodat de mast in de bodem wordt vastgeprikt en de kiel boven water uitsteekt. En dat dan de mast opnieuw wortel schiet en dikker en dikker wordt, terwijl op de romp een eiland ontstaat. Kokkels en zeeslakken zullen hun holletje maken in het ruim, zeewier zal woekeren in de touwen, vissen zwemmen tussen de zeilen door. En als het water dan wegzakt zal er een grote paraplu op het land staan, met meeuwen en planten bovenop. En de mensen zullen wijzen: het is een wonder! het is een wonder!

Zeer kort foldspace sprookje

Op een dag waren de huizen draden. De straten waren ruitjespapier geworden, en de ramen gaten in de lucht. Het leek me wel handig, de stad op te kunnen vouwen en in mijn zak te steken, het huis op te rollen en uit het raam te gooien. Tot ik me afvroeg: en als ik nu zelf opgevouwen in een zak zit, of in een huis ben opgerold?